Al mijn visspullen in de auto geladen en klaar voor vertrek van Arendonk in België naar Culemborg in Nederland, om mijn zoon Dennis op te halen. Aangekomen in Culemborg de visspullen van Dennis bijgeladen in mijn oude rode Fordje.

Nu op weg naar Amsterdam, want het was inmiddels al 11.00 uur. De rit verliep zonder mankeren en om 12.00 uur aankomst op de Bosbaan. Daar kwamen we tot de ontdekking dat er nog twee ballenlijnen in het water lagen, zodat we aan de stille kant van de baan niet konden zitten. Jammer, maar niets aan te doen. Gauw zoeken naar een andere plaats. Mijn naam is Cor, ik had mij nog niet voorgesteld. Bij deze dus. Omdat ik in het bezit ben van een invalidenkaart en een vrijstelling van de boswachterij om naar de speciale plaatsen met mijn auto te rijden en hem daar ook te mogen laten staan, hebben we uiteindelijk een stek gekozen aan de finish van de roeibaan. Uitpakken dus. Met hulp van mijn zoon werden de tenten opgezet.

Oeps !!! Er kwam een andere visser vertellen dat er ter plaatse niet meer gevist mag worden door niet-invaliden. Hij was twee dagen voor ons weggestuurd. Dit zou voor mij een ramp zijn, want dan zouden mijn zoon en ik daar niet samen kunnen vissen. Hij is degene die mij altijd moet helpen met het landen van de vis, omdat dit voor mij niet mogelijk is. Kantoor bellen dus. Ja, nieuwe regeltjes. Het had ook  in het visblad van de AHV gestaan van september, maar ik had dit over het hoofd gezien. De boa werd opgetrommeld en gevraagd of deze even langs wilde komen. Jawel hoor, binnen 10 minuten was hij ter plekke. Na een gesprekje met de uitleg waarom wij zo dicht bij elkaar moesten staan en van zijn kant de verzekering dat dit probleem zou worden besproken binnen het bestuur, konden wij een ontheffing ophalen bij het AHV kantoor aan de Beethovenstraat.

Om vijf uur was dan alles toch nog geregeld en lagen de hengels in het water en veel boten op het water. Daar heb je niet te veel last van. Soms lagen de boten wel eens stil recht boven je lijnen, maar na een vriendelijke vraag gingen de roeiers een eindje aan de kant – ook al omdat we uitgelegd hadden wat er zou  gebeuren als we een aanbeet zouden krijgen. Zo werd met wederzijds begrip ook voor onze sport alles piekfijn geregeld.

                                                                

We hadden prachtig weer en de vangsten waren goed. In totaal hadden we 13 aanbeten, waarvan we er 11 stuks hebben geland. De twee zwaarste wogen 10,2 en 11,6 kilo – niet slecht dus. Wel moet nog even van mijn hart, dat we zeer veel vissen binnenhaalden met de zogenoemde papegaaienbekken. Dat is werkelijk doodzonde, het is een karper onwaardig om er op deze manier uit te zien. Langs deze weg daarom een oproep aan mijn medevissers: gebruik niet een te zware lijn en maak veilige loodmontages, zodat we de vissen die we vangen kunnen blijven vangen.

Zondagmorgen was het weer omgeslagen. Er kwam meer wind en het werd kouder, maar we moesten toch naar huis. Opruimen dus maar weer.

Ik heb samen met mijn zoon een leuk en succesvol weekend gehad en het is voor volgend jaar om het nog eens over te doen.

Cor Lenior